Hayatın içinden…

Toplum olarak birçok şeyi bilmiyoruz, aynı zamanda kullanmasını da bilmiyoruz. Çalıştığım için doğal olarak her gün yollardayım ve toplu taşıma kullanıyorum. O kadar çok şeye şahit oluyorum ki bazen dayanamıyorum, müdahale ediyorum. Hatta arkadaşlarım, dostlarım başıma bir şey gelmesinden endişe duyarlar.
Bunlardan biri örneğin; asansör kullanmasını bilmiyoruz halk olarak. Bazı şeyleri kullanırken kuralları olduğundan habersiz davranıyor insanlar veya umursamaz davranıyor. Bahçelievler’de oturuyorum ve her gün Marmaray ve metro kullanıyorum. Sirkeci’den Marmara’ya geçiş yapıyorum. Akşam saatleri iş çıkışları yoğun saatler biliyorsunuz ve tam bir insan seli oluyor duraklar. Yenikapı’dan metroya aktarma yapabiliyorsunuz. Bu arada ara bilgi vermek isterim. Marmaray’a akbil ile geçiş yapılıyor, akbil tam bilet ücreti yani 5,20 TL, öğrenci iseniz yarısı 2,50 TL basarak geçiyorsunuz ve gideceğiniz durakta indiğinizde çıkışlarda iade makinaları var gittiğiniz durak kadar ücret alınıyor, geri kalanını iade olarak alıyorsunuz, akbilinize geri yükleniyor. Metroya aktarma yaptığınız için ikinci akbil kullanımı olduğundan metroda indirimli akbil basıyorsunuz.
Bu ara bilgiden sonra dönelim asansör kullanımına daha doğrusu kullanılamamasına. Marmaray’dan Yenikapı istasyonunda indiniz yürüyen merdivenler aşırı yoğun olduğu için asansörü kullanmak istediniz. Asansörü kullanmanın birtakım kuralları var ama maalesef bu kuralları uygulayacak vatandaşları ara ki bulasınız. Asansörün üzerinde resimli öncelikli kullanacak vatandaşların simgeleri var. Öncelik hakkı özürlü, hamile, bebek arabalı ve yaşlılar için olduğunu gösteriyor. Ama insanlarımız hiç saygı göstermeden asansöre koşarak içeriden çıkacak kişilerin de çıkışına engel olacak şekilde tabiri caizse asansöre doluşuyorlar.
Tabi bu durumlara şahit olduğumda tahammül edemediğim için müdahale ediyorum. Bebek arabası ile bir annenin koca koca adamların asansöre hücum etmesi yüzünden binemediğini gördüğüm
bir gün yine olaya müdahale ettim ve asansörden birkaç kişinin çıkmasını sağladım ve bebeğiyle anneyi asansörle çıkarttım. Bu insanlara asansörden inmelerini söylediğimde anlamsızca yüzüme bakmaları ayrıca insanı üzen bir durum.
Toplum olarak nereye gidiyoruz,hangi ara bu kadar duyarsız olduk anlayabilmiş değilim. Ama umudumu hiç kaybetmiyorum,çünkü arkadan gelen yeni nesil çok farklı, sorgulayan,hesap soran, hakkını arayan. O yüzden ümitliyim, o yüzden hala umudum var ve o yüzden her şey çok güzel olacak…